مشهد_زشک

شهریار          

آمدی  جانم  به  قربانت ،  ولی  حالا   چرا

بی‌وفا ، حالا که  من  افتاده‌ام  از  پا چرا                             

نوشداروئی و  بعد از  مرگ  سهراب   آمدی

                            سنگدل،این زودتر می‌خواستی، حالا چرا

عمر ما را مهلت امروز و  فردای  تو  نیست

                            من که  یک امروز  مهمان  توام ، فردا چرا

نازنینا  ،ما  به   ناز   تو     جوانی    داده‌ایم

                            دیگر  اکنون  با  جوانان  نازکن ، با ما  چرا

وه ،که  با  این  عمرهای   کوته   بی  ‌اعتبار

                           اینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چرا

شور فرهادم بپرسش ، سر به زیر  افکنده بود

                            ای  لب  شیرین ، جواب  تلخ   سربالا چرا

ای شب هجران، که یک دم در تو چشم من نخفت

                             اینقدر   با بخت  خواب آلود  من ، لالا چرا

آسمان  چون  جمع  مشتاقان  پریشان  می‌کند

                             در شگفتم، من نمی‌پاشد ز هم دنیا چرا

در  خزان   هجر  گل ، ای  بلبل   طبع   حزین

                           خامشی ، شرط  وفاداری  بود،  غوغا چرا

شهریارا، بی ‌حبیب  خود  نمی ‌کردی  سفر

                              این سفر  راه  قیامت  میروی ، تنها چرا