مشهد_زشک

 

وقتی خواندم که خداوند به من امر کرده که دينم اسلام را فرقه فرقه نکنم.

وقتی خواندم که خداوند مرا مسلمان ناميده،

از درگاه خداوندم پوزش طلبيدم و از آن ببعد اگر کسی از من بپرسد

 که دينم چيست،

با افتخار ميگويم "من مسلمان هستم"

چطور من ميتوانم به خودم اجازه بدهم که خود را عضو فرقه ای از اسلام بنامم

در حالی که خداوند به من دستور داده دينم "اسلام" را فرقه فرقه نکنم

من قرآن را خوانده ام و تا حدی از عواقب نافرمانی

 دستورات خداوند خبر دارم. 

آيه 22:78 سوره حج را ببينيد که خداوند مرا مسلمان ناميده:

"اين آئين پدرتان ابراهيم است. او شما را قبلا و در اين دوره مسلمان ناميده

(يعنی کسی که تسليم حکم خداست) "

خداوند مرا مسلمان ناميده – خداوند به من صريحا و بطور واضح

 در آيات مختلف دستور داده که دينم "اسلام" را فرقه فرقه نکنيم

خداوند به رسولش حضرت محمد (ص) فرموده اگر من دينم را

فرقه فرقه کنم، او هيچ رابطه ای با من نبايد داشته باشد.

با اطلاع به اين مطالب، اگر من هنوز خودم را عضوی از فرقه اسلام

 بدانم، اسم اين کارم چيست  

بار ديگری که کسی از شيعه يا سنی بودن حرف ميزند،

باو بگوئيد طبق اين آيه، خداوند همه ما را مسلمان ناميده

 و مخالفت با دستور خداوند عاقبتی بسيار ناخوش آيند دارد.

    

خداوند در آيه 3:103 سوره آل عمران ميفرمايد:

"همگی به رشته الهی ( قرآن) بچسبيد و دچار تفرقه نشويد" 

آيا من برای فهم اين دستور احتياج به تفسيربيشتری دارم؟   

بياد افرادی که بر خلاف دستور واضح و صريح خداوند، 

در راه فرقه فرقه کردن و فرقه فرقه نگاه داشتن مسلمانان کوشش ميکنند،

آيه 159 و 160 سوره بقره افتادم که خداوند ميفرمايد:

"كسانی كه دلايل روشن و راهنمايی هايی را كه ما نازل كرديم،

بعد از اينكه آنرا برای مردم در كتاب بيان كرديم،

كتمان ميكنند ( بمردم نميگويند) كسانی هستند كه

 خدا و لعنت كنندگان آنها را لعنت ميكنند.

مگر كسانی كه توبه كردند و كارهايشان را اصلاح كردند

 و حقايق را برای مردم بيان كردند،

من توبه آنها را می ‌پذيرم. من توبه ‌پذير مهربان هستم."

آيا متوجه معنی اين آيه هستيد؟

"خداوند آنها را لعنت ميكند" 

لحظه ای به مفهوم اين جمله فکر کنيد.

آيا بدبختی بالاتر از اين وجود دارد که

کسی را خداوند لعنت کند؟

از يک يک شما خواهش ميکنم

 مواردی را که از قرآن مجيد ياد ميگيريد

به ديگران بياموزيد و آنها را راهنمائی کنيد که قرآن بخوانند

 و بجای انسان پرستی، خدا پرست شوند.

مخصوصا فرزندانتان، نسل آينده را.  

   

 خداوند در آيه 55 و 56 سوره زمر ميفرمايد:

 ” قبل از اينكه عذاب بطور ناگهانی و بدون اينكه توجه داشته باشيد

 سراغ شما بيايد، از بهترين چيزی كه از طرف خدا

 برای شما نازل شده (از قرآن)  پيروی كنيد.  

 قبل از اينكه کسی بگويد وای بر من، كه در حضور خدا در كار خود

 كوتاهی كردم. من از كسانی بودم كه عذاب خدا را مسخره ميكردند. ^"

   

اينهم راه چاره ای که تنها چاره ساز، خداوند متعال،

 در اختيار ما ميگذارد.

  

دور انداختن چرندياتی که ربطی به اسلام ندارد و مخالف قرآن است،

و توبه کردن و برگشتن به بهترين چيزی كه از طرف خدا برای من و

شما نازل شده (قرآن مجيد) و از آن پيروی کردن،

قبل از اينكه عذاب بطور ناگهانی و بدون اينكه توجه داشته باشيم

سراغ من و شما بيايد - خداوند توبه كنندگان و پاكان را دوست دارد

    

       خداوند در آيه 222 سوره بقره ميفرمايد:

      "چون خدا توبه كنندگان و پاكان را دوست دارد."   

خداوند در آيه 16:89 سوره نحل ميفرمايد:

"ما قرآن را بر تو نازل کردیم،

كه هر چیزی را بیان میکند و نشان دهنده راه صحیح و رحمت و بشارت

برای افرادیست كه تسلیم حكم و نظر خدا هستند."                                            

تسلیم حكم خدا، نه تسليم هر دکاندار مذهبی بی ‌اطلاع از كتاب الهی

كه دين را وسيله كسب معاش و تأمين مخارج زندگی خود كرده است

   

"مسلمانان

در اثر بی اطلاعی و در اثر دکانداری فريبکاران و در اثر اطاعت نکردن

از قران که راهنمائی خداوند در آن است دچار اختلاف و کشمکش شدند

و سست و ضعيف و ذليل گشتند.

مسلمانان روزی قدرت جهانی بودند ولی در اثر دورشدن از قرآن

و توجه به احاديث واهي  اين قدرت را از دست دادند.

اگر دوباره به قرآن رو آورند عظمت جهانی سابق را خواهند يافت.

وای بر جهل و بی اطلاعی از قرآن که باعث تفرقه و ضعف مسلمانان شده.

اسلام يعنی، آزادی انسان از بندگی انسان،

 

يعنی بنده و مطيع محض و بدون چون و چرای هيچكس و

هيچ مقام و سازمانی نبودن، غير از خدا.  

اسلام تسليم خدا بودن است،

 و تسليم هيچكس و هيچ مقام و هيچ سازمانی غير از خدا نبودن .

تنها راه اتحاد مسلمانان چسبيدن به قرآن است و ترك تمام احاديثی

كه بر خلاف قرآن است و ترك فقه (اگر با قرآن مطابقت نمی کند)

 

و نظر بعضی از فقها كه باعث تفرقه شده است .

ما برادری را به دشمنی تبديل كرديم،

علت آن جدا شدن از قرآن و پيروی از افراد بوده .

     همه ميدانند عظمت ها در اثر اتحاد بوجود آمد و در اثر تفرقه از بين رفت ."      

خداوند در آيه 8:46 سوره انفال ميفرمايد:

"و از خدا و رسولش اطاعت كنيد و با هم كشمكش نداشته باشيد

چون سست ميشويد و قدرتتان از بين ميرود.

استقامت داشته باشيد چون خدا با افراد با استقامت است."  

  

خداوند ميفرمايد: "با هم كشمكش نداشته باشيد"

ما را ببين که کارمان از کشمکش گذشته،

و برادران و خواهران و اطفال بيگناه را بنام دين بخاک و خون ميکشيم.     

خداوند در آيه 98:4 سوره بينه ميفرمايد:
"اهل كتاب فقط پس از اينكه دليل روشن برايشان آمد دچار تفرقه شدند."

ما غير از اينکه دچار تفرقه شديم، يکديگر را ميکشيم و هنوز خودمان را

 مسلمان ميناميم. اگر من از دستورات خداوند در قرآن پيروی نميکنم،

بچه جرات ميتوانم خودم را مسلمان بخوانم؟   

خداوند برای شما در آيه 42:13 سوره شوری ميفرمايد:

"برای شما از دين همان چيزی را قانونگذاری كرد

 كه نوح را به آن سفارش كرد

و همان چيزی است كه بتو وحی كرديم

و همان چيزی است كه ابراهيم و موسی و عيسی را به آن سفارش

 كرديم كه دين (دستورهای خدا) را اجرا كنيد

و در آن تفرقه نداشته باشيد.

اين چيزی كه مشركين را به آن دعوت ميكنی برايشان سخت است

(نميتوانند دست از تفرقه‌هايشان بردارند).

خدا هر كس را كه بخواهد برای خود انتخاب ميكند

وهر كس را كه بسوی او برگردد هدايت مينمايد."      

خداوند در آيه 42:15 سوره شوری ميفرمايد:

"تو مردم را به آن (اجرای دين و تفرقه نداشتن) دعوت كن و

همانطور كه بتو دستور داده شده

در اينكار استقامت داشته باش و از دلخواه آنان پيروی مكن

و بگو من به هر كتابی كه خدا نازل كرده ايمان دارم

و بمن دستورداده شده كه بين شما بعدالت عمل كنم.

صاحب اختيار ما و صاحب اختيار شما خداست.

     كارهای ما مال ما و كارهای شما مال شماست.      

     بحثی بين ما نيست. خدا ما را جمع ميكند

    و بازگشت ما پيش اوست."

 

    ادامه  دارد